- ABOUT -
NL
Foto: Kristof Vrancken
Astrid den Haan (Gouda, 1974) is een autodidact en allround fotograaf met een vrije geest. In haar werk vangt zij de schoonheid van de verborgen kant: het minder voor de hand liggende, het onvolmaakte en het imperfecte. Astrid voelt zich aangetrokken tot wat niet direct gezien wordt, maar des te sterker gevoeld.
Haar manier van werken is observerend en aandachtig, met een duidelijke verwantschap met de documentaire fotografie. Haar achtergrond in de zorg heeft haar blik gevormd en versterkt: met empathie, geduld en respect voor de mens en zijn omgeving. Deze kwaliteiten resoneren in haar beelden.
De natuur vormt een belangrijke inspiratiebron—haar kracht, haar verval en de groeiende afstand die wij als mens tot haar creëren. Ook het alledaagse en het menselijke krijgen in haar fotografie een eerlijke, ongepolijste plek.
Astrid werkt al tien jaar als vaste fotograaf voor de gemeente Gouda. Naast dit werk maakt zij veel autonoom werk, dat zich beweegt tussen straatfotografie, documentaire fotografie en macrofotografie. Haar beelden zijn puur en oprecht; fotografie is voor haar een manier van observeren, van kijken en spelen met licht.
Ik fiets na mijn werk naar huis, in gedachten al bij de dag die achter me ligt. Dan zie ik haar. Ik rem af, draai om en stap van mijn fiets. Leia, de tandarts poes, ligt uitgestrekt in de vroege lentezon. Ik maak een paar foto’s. Wanneer ik haar groet, kijkt ze me aan en gaat rechtop zitten. Even is er contact. Ik stap weer op mijn fiets en rijd lachend verder.
Het zijn de kleine dingen die het doen.
Mijn blik richt zich op wat vaak wordt voorbijgelopen of genegeerd: stadsdieren, insecten, dakloze mensen in de stad. Wat als lastig wordt ervaren, probeer ik met aandacht te benaderen. Door dichtbij te komen, laat ik zien wat meestal wordt gemist. Niet om te romantiseren, maar om ruimte te maken voor een andere manier van kijken.
Ik ben een observator. Iemand die vertraagt, stil wordt en wacht. Het juiste moment bestaat soms uit een fractie van een seconde. Precies daar ontstaat voor mij een beeld. Ik werk intuïtief, als een fly on the wall, zonder te regisseren of te verzachten. Fotografie gaat voor mij niet over mijzelf, maar over de ander en het contact dat op dat ene moment mogelijk is.
Die aandacht ervaar ik ook in de natuur. Boven op een berg, tussen de wolken, is het muisstil. Geen verkeer, geen stemmen. Alleen vogels, een koe in de verte. Ik merk hoe mijn ademhaling vertraagt, dan pas voel ik aan mijn lichaam hoeveel prikkels het dagelijks leven met zich meebrengt. In die stilte ontstaat leegte, maar ook overvloed. Hoe langer ik stil sta, hoe meer ik zie en voel.
Misschien komt mijn aandacht voor het ongeziene daar vandaan. Als kind voelde ik me vaak niet gezien. Nu zoek ik juist het contact met wat makkelijk over het hoofd wordt gezien. In mens en dier, in stad en natuur.
Mijn fotografie nodigt uit om te vertragen. Om opnieuw te kijken. Om verbinding te maken met wat er al is. Niet groots of luid, maar dichtbij. In de kleine momenten die samen het geheel vormen.
Als we de kleine dingen werkelijk zien, en hun schoonheid erkennen, ontstaat respect. Voor wat kwetsbaar is. Voor wat lastig lijkt. Voor alles wat ertoe doet. Zo de balans weer terug te vinden.
Door aandachtig te observeren nodig ik de kijker uit om te vertragen, opnieuw te kijken en verbinding te maken met de wereld om zich heen en bij jezelf naar binnen te gaan. Contact maken met je eigen natuur.
Als we de kleine dingen werkelijk zien, en hun schoonheid erkennen, ontstaat respect. Voor wat kwetsbaar is. Voor wat lastig lijkt. Voor alles wat ertoe doet. Zo de balans weer terug te vinden.