De zomer is voorbij. Langzaam, maar zeker, kom ik weer in mijn ritme. Er is niet veel tijd voor rust. Er staat een grote klus op mijn agenda, met een deadline van 4 september.
Na een verbouwing van de woonkamer die veel meer tijd koste dan gepland, een week met S
uzan in Berlijn en een avontuur in Hongarije met Martijn, is het tijd om volledig in mijn werk te verdiepen.
Na anderhalf jaar is het zover: van een zaadje dat we samen met Jan tijdens een gezellige avond aan de bar planten, tot nu de uitwerking. Alles wat in ons hoofd was gebrouwen, komt nu tot leven.
Het jaar is niet stil geweest. Naast het bedenken van een expositie, was er de aanvraag van een innovatie-subsidie bij de gemeente Gouda. Een klus die ik niet zonder moeite heb kunnen afronden. Wat een werk! Gelukkig had ik daarvoor drie maanden coaching van Denise, die me veel handvatten gaf die ik meteen kon toepassen.De onafhankelijke jury gaf ons het goede nieuws dat we de subsidi hebben gekregen. Dit gaf zoveel lucht en ruimte om er echt iets moois van te maken.
Vrijdag was het zover: de opening. Het ging niet zo vlot als ik had gehoopt. Drie keer meer gefietst dan nodig, een printer die papier opat, en een lijst die uit elkaar viel. Maar op het nippertje gehaald. Waarom makkelijk, als het moeilijk kan.Niet lang daarna was het klaar. Net voor de opening. Aan de hand van de gedachten die deze week steeds terugkwamen: Wat doe ik hier eigenlijk voor? Je kunt ook gewoon een hobby zijn en een boek lezen. Maar ik trek me weer bij elkaar en ga fietsten.Als ik aankom, verwelkomt Jan me met een tevreden glimlach: " Het is echt heel mooi geworden, Astrid."
De ruimte druppelt binnen. Het wordt gezellig, met gedimd licht. Al snel staat de De Firma helemaal vol. Stadsdichter Chris begint met zijn mooie stem, een korte aankondiging en een gedicht speciaal gemaakt voor vanavond. Kees volgt hem op, met mooie woorden die ertoe doen. De lichten gaan aan, we zijn er klaar voor.
De reacties, complimenten, verhalen die opgeroepen worden. Het meest leuke vond ik nog hoe fijn het is om kunst aan te mogen raken. Er komt iets heel jongs naar boven als bezoekers horen dat ze in de kastjes mogen kijken. Heerlijk! Hier doe ik het voor. De spanning verdwenen en ik geniet van het moment.“Avonds laat, het feest gaat door, ik fiets naar huis, mijn ogen nog net open houdend. Heel lang slapen en nagenieten!
Gemist? Gelukkig hebben we de foto's nog. Rob Radix heeft een mooie sfeer reportage voor ons gemaakt. Nog meer foto's: link in de opmerkingen.
